TEMSİL

          

(Şarkıyla okumanı tavsiye ederim.)

Bedenler ruhları, ruhlar hisleri, hisler insanı taşır. Ben.. Ben hiç birini.

Ve hiç bir ritüel yaşantının önemi yok benim için. Sabah veya akşam. Sohbet veya arkadaşlık. Aile. Yok. Hiç bir zaman önemi olmadı zaten. Tüm bunlar diğerleri için 'yaşam' olgusunu oluşturan bir takım 'şeyler'  ben bilmediğim için şeyler diyorum. Bilsem... Bilsem de benim için değişir miydi yani 'var' olurlar mıydı tüm bunlar. Bu 'şeyler' bilemiyorum.

Hepsi önemli gibi insanlar için. Bende daha önemli bir şey olmasa.. O zaman bilirdim zira önemli olanları unutturan daha önemli amaçlarım var. 

İnsanlar nesil devamı için evleniyor, yaşıyor, çalışıyor.  Ben daha çok devletlû bekâsı içün. 

Bahsettiğim şeylerden yanlış çıkarım edersiniz diye tereddütteyim. O şeyleri istemiyorum. İstemek gibi bir seçeneğim olduğundan değil. Bir balık, karınca olmayı istemez. Bilemez ki. Daha önce görmemiş, görse 'şey' diyecek. 'O şey de ne'

Ben diyorum da ortada ben de yokum. 

Ben olmam için neye ihtiyacım vardı? 

İsme?

Fikirlere? 

Hayallere?

Hakka?

Endişeye? Hah.. Tek bir şeye endişem oluyor. Yetişememek. Ya da başarısız olmak. 

Olsam ya başarısız... 

Ee dedim ya ben yokum. Olmayan birinin ne başarısızlığı olacakmış sayılsın. Bana sayılmaz. Ben yokum. Temsilim ben.

 Bazen bi hükümdar. 

Bazen bi kalemdar. 

Bazen bi emir. 

Bazen bi aşık. 

Temsilim tüm bunlara.  Ben yokum ama aslında çok varım. Bir değilim birden fazlayım.

Yüklü bir kadınım. Bilirim taşımak ne demek. Haber yüklüyüm ulaştırmak için. 

"Söyle onlara bir kız çocukları oldu."

Her yük ağırlığı farklı geliyor. Ben bilmem ki neye sonuç verecek, verdiğim haberler. Elçiye zeval olmaz diyorlar oradaki zeval benim. Elçi kim? 

Çok gördüm aynı cümleler farklı tepkiler. Ben mi yanlış ilettim? Hayır kontrol ediyorum, doğru. Birebir doğru. Kelimesi kelimesine dosdoğru. 

"Ne cürret!!!!!!" hiddet.

"Anladım, peki." sûkunet.

"Bu müjdedir tez tatlılar dağıtılsın açlar doyurulsun." sevinç.

Bazen oluyor bana hediyeler veriliyor, bazen oluyor yatacak yer bile verilmiyor. 

Neden? 

Yine yanlış bir anlaşıklık vermek istemem ki hak ettiğim bir şey olduğunu söylemek istemiyorum. 

Ben.. 

İşte..

Yokum. 

Temsilim ben. 

Haber taşıyorum ve haberi verenin sesiyim. 

Zevalim ben. 

Bir haber var bir yol hayatımda. 

Bir de.. Bunu nasıl söylesem bilemiyorum. Çok yanlış geliyor. Çok 'şey' gibi hissettiriyor ama inkar etmeyeceğim ki.. Bir de yoldaşım var; atım. 

Zaman gelecek diyorlar tekerlekli at arabalarına herkes binecek. Tekerlek diye ayrıca belirttim. 

Tekerlek nasıl sana yoldaş olabilir hafsalam almıyor doğrusu. Anlayamıyorum. 

Bir atın yoluna yoldaşlığı. O ve sen. Hayır. Siz. Birsiniz. 

Aynı anda susar, aynı anda coşar mı tekerlekli arabalarınız? 

Sanmıyorum. 

Atım. Benim dediğim tek şey. Aslında ben atım. Hayır hayır latife yapmadım. Garip bir aktarım oldu ama. Öyle. Gerçekten öyle. O da haber taşıyor ve o da nereye gittiğini ve taşıdığının neye mâl olacağını bilmiyor ki. Benim temsilim. 

Ben kimim? 

Ulak.  

Haberci. 

Yaver.

Hükümdar. 

Kalemdar. 

Emir.

Aşık.

Elçi.

Zeval.

At.