Nazan Bekiroğlu'na Mektubumdur

Nazan Bekiroğlu'na Mektubumdur

Kalbimin hallerini nasıl olacak da cümle kapısına sokacağım , böyle bir işe ne haddime ki kalkıştım bilemiyorum. Ama insan bilmediği kadardır. Kalp değişir. Haller değişir. Cümle kalır. Cümle ebeden kalır. Bu kalıcılığa sığınıyorum. Cümle kapısından girip size, Nazan Bekiroğlu'na mektup yazıyorum.

Kumsalda kum tanesiyim ben deniz. Size büyük bir hayranlık duyan kum tanesi.

Nazarımda eşsiz kelimeleriniz, sayfayı çevirmedeki heyecan ve burukluk. Altı çizili neredeyse tüm kitabın. Katılıyorum tüm benliğimle, evet, evet doğru... 

Asla yatarak okuyamıyorum sizi Nazan Bekiroğlu. Siz..  Benim nazarımda ulaşılması çok zor bir yerdesiniz. Kendi kelimelerinizle çıktınız ve ben asla kendi nakıs kelimelerimle yetişemeyeceğim edebiyatınıza hayran kalmaktan başka bir de bu çocuk imdadı mektubu yazıyorum. Cümle kapısının bekçisi belki bir selam eder bana ümidiyle ve hayaliyle kelimeler ardı ardına diziliyor da hala yetmiyor bendeki sizi anlatmaya.

Edebiyat abartma sanatıdır demişler. Demişler mi sahi? ''Rumi'' adı altında onca söz dolanıyor, gerçek mi emin değilim bazılarından. Aynı his sizin cümlelerinizde de içimde çakıyor. 'Gerçek olabilir mi bu anlatım?' mesela merak ediyorum ''Değil mi ki sonraki bulmaklar büyük olsun diye başlarkenki yitirmeler göze bu denli büyük görünmektedir.'' cümlesi hangi sancıdan kaç zamanla geçti ve doğdu. Yoksa çok mu kolay oldu? Şaşırmam.

Evet. Sizi abartıyorum Nazan Bekiroğlu. Kim aksini iddia edebilecek? Kalbimin hallerini ancak kalbim bilir ve ' insan bilmediği kadardır.'

Uzun sohbetlerimiz boyunca beni bambaşka diyarlara götürüyorsunuz. Nar Ağacı tam da hayalim olan bir süper güç.  Ama söylemeliyim ki -lütfen darılmayın Nazan Bekiroğlu- hayatımdaki en zor yürüyüştü. Öyle yoruldum öyle yıprandım ki...

Bir an yolda kalacağım gideceğim yere ulaşamayacağım sandım. Şahid ol Nar Ağacı seni yaşadım. Hayatıma diyorum bakın burada abartmıyorum çünkü tamda elimdeydi  kitabınız bana o telefon geldiğinde, ayraç yerine parmağımı koydum. parmak izleri herkese özel derler kim kontrol etmiş ki herkesi?

Bu mektubu yazarken çok değerli Nazan Bekiroğlu henüz dört kitabınızı okumaya nail oldum. Gurur duyduğum bir itirafımdır; sizi hızlı okuyamıyorum. Elimde bir günde biten çok sevdiğim kitaplar oldu. Ama sizin hiç bir eserinizi hızlı okuyamadım. Gerçi sayfa çevirmek sizin eserlerinizde epey bir iş. İnsan defaatle okumak, okumak, okumak istiyor.

Dün gece -ama hangi dün belli ki gece- ' Çok Sade Bir Hikaye' adlı hikayeniz beni çok mahzun etti. ve yine merak ediyorum sizin sevmediğiniz yahut basit gördüğünüz cümleleriniz var mı? Alınacaklar  listeniz bile okunmaya değer desem, bu aşağı cümle için önce beni affeder sonra bana hak verir misiniz? Çünkü içi dolu söylediğime emin olun. Sizi abartmıyorum Nazan Bekiroğlu siz kendi kelimelerinizle zaten değersiniz. Hem ben abartsam ne... Abartmasam ne....

İşte cümle kapısında ben biçare kafamı uzatmaya çalışıyorum. Sizi görürüm belki diye.  Bu umut bile yeterli. Yetiyor.

Çok sevgili Nazan Bekiroğlu,

Bir gün belki size olan sevgimi bu garip mektubumda okursunuz. Belki bir selam edersiniz.   Bu dünyada inanılmaz şeyler oluyor. Neden olmasın.

Olur da olmaz..

Yine de...

Belki..

Size hiç darılmam.

Ve teşekkür ediyorum. Size. Kelimelerinize. ve tecrübe ettirdiklerinize.

İyi ki Nazan Bekiroğlu yazdınız. Tüm yazmaklar teşekkür ediyor size.

(Nazan Bekiroğlu'na mail attığım mektup. )